سلام...

اول حرفام بگم که...آپ بهونس،حرفی ندارم واسه گفتن...

دلم تنگ شد گفتم یه بهونه بزنم تو وبلاگم تا شماهارو از نو ببینم...

امیدوارم حال همگیتون خوب باشه...کسی بد نباشه،کسی دل شکسته نباشه،کسی دل نشکسته باشه...

نمیشه ... میشه ... شاید شد ... اما نوچ!

اگه اون بالایی بخواد ... میشه.شد و نشدش دس اوس کریمه.

خیلی وقته منتظرم بشه،اما نمیشه،باشه خدا،باشه خدا ... باشه نشه ... .

شاید نباید بشه،شاید نشه بهتر از اینکه بشه،اما این چجورشه ...

من که فولاد نیستم،منم به خدا آدمم،خدااااااا منم آدمم،منم یکیم مثل بقیه ... .

دلم تنگه...

راستش....دلم تنگه...

دلم تنگه برای دنیایی که قدیمیا برام تعریف کردن...

دلم تنگه...برا آدمی که حرفش سند بود،مردی که قولش قد هزارتا چک و سفته می ارزید...

دلم تنگه...برا آدمی که وقتی پاتیل بود و پیل پیلی را میرفت،فوقش سبد میوه ی بقالیه محل و بهم میریخت،الم شنگه را نمینداخت...مزاحم ناموس کسی نمیشد...

دلم تنگه...واسه آدمی که وقتی می دید مزاحم ناموس ملت شدن،میرف جلو،وا نمیساد واسه تماشا...جون میداد بخاطرش...

دلم تنگه...واسه عاشقی که کوه میکند...برا دلبری که منیژه بود...منیژه ای که از تخت شاهیش گذشت و آواره ی کوچه پس کوچه های شهرش شد واس خاطر...بیژن...

دلم تنگه...واسه آدمی که وقتی اشتباهشو بهش میگی و جلوش وامیسی برنگرده نگه...امل،تو کجا زندگی میکنی،کجایی....عقب موندی...نگه این حرفو...

دلم تنگه...واسه پهلوونی که خودشو از تنگ و تا نمینداخت،واسه حفظ آبرو...آبرویی که الانه حراجش میکنن بعضیا...

دلم تنگه از دیدن آدمای جرت و قوز،از شیله پیله،از لش و لوش،از نارو،آدمای ناتو...

اینارو می خونین و پیش خودتون میگین..حامد...چقد...امل...یاحالا هرچیز دیگه...اما عب نداره،اگه باور اینا،یعنی قدیمی بودن،یعنی عقب موندن از قافله....من دوسدارم تو قدیما بمونم و از کاروون دنیا جا بمونم...

 

حرف آخرم اینکه:

رفاقت ارث نیست که بابتش میراث خورو ببرن زیر اخیه خیاله نارفیقا تخت ... .

یا حق